تنهاییِ عجیبِ جدید و بیخبریِ زشتِ ترسناک و اتفاقای بیخودِ خندهدار و حرفهای دروغِ بیمعنی... یه کاری کردن که دیگه حتی گریه هم حالم رو خوب نمیکنه و دو سه روزه فهمیدم که فروغ نوشته:

نمیتواستم، دیگر نمیتوانستم

صدای پایم از انکار راه برمیخاست

و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

و آن بهار، و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت، با دلم میگفت

"نگاه کن

تو هیچگاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی"...

مدتها فکر میکرد فاصلهش با آدمهای دور و برش شبیه فاصلهی زمین تا آسمونه. تا اینکه فهمید آدم بزرگی معتقده که آسمون از یک سانتی متر بالای سطح زمین شروع میشه. حالا دنبال یه معیار جدید برای اندازهگیری این وسعت نامحدوده.

سونوگرافیم رو که نشونش دادم گفتم خب دکتر الان چیکار کنم؟ عینکشو روی دماغش زد بالا و گفت شوهر کن :))) منو مرجانم کف استیشن بودیم از خنده :)

از خوابِ لذتبخشت بیدار میشی و با چشم بسته، دستت رو به دور و برت میکشی و گوشیت رو پیدا میکنی. دکمهی وسطش رو ملتمسانه میزنی که ببینی بهت اجازه میده چند دقیقهی دیگه هم بخوابی یا نه. اما قبل از ساعت،

یه مشت گرگِ خراب که تنها فکر توی کلهشون دریدن همدیگهس، جمع شدن دور هم و جامعه ساختن..